"یا مَن لا يَصرِفُ السُوءَ الٌا هُو" هر چی تو کردی
یه جا اگه قبله حاجات بود
یه جا اگه جای مناجات بود
صد جا دیگه دار مکافات بود
صد جا دیگه جای مجازات بود
قلبم گرفت ای نازنین
نفس دیگه نفس نیست
آه این زمین وسرزمین
واسم بجز قفس نیست
تا کی بگم آه ای خداا
مگه دل درد آشنام
هر چی کشیده بس نیست
رنجی که دیده بس نیست
ای که سیاه روزت عجب غمی تو داری
از ظلمت شبونه گریون و بی قراری
روی سکوت شبها یه جغد شوم نشسته
بال پریدنت رو چنگ زده وشکسته
خونه آبادتو ویرونه کرده برات
آسایشی نداری نشسته غم تو چشات
سردی وتاری شب هیچ وقت دووم نداره
سر می زنه سپیده روشنی رو میاره
چه خیالی،چه خیالی...می دانم
پرده ام بی جان است
خوب می دانم حوض نقاشی من بی ماهی است
من نمی دانم
که چرا می گویند اسب حیوان نجیبی است،کبوتر زیباست
وچرا در قفس هیچ کسی کرکس نیست
گل شبدر چه کم از لاله قرمز دارد
چشم ها را باید شست،جور دیگر باید دید
کار ما نیست شناسایی راز گل سرخ
کار ما شاید این است
که در افسون گل سرخ شناور باشیم
پشت دانایی اردو بزنیم
دست در جذبه یک برگ بشوییم و سر خوان برویم
صبح ها وقتی خورشید در می آید متولد بشویم
هیجان ها را پرواز دهیم
روی ادراک فضا،رنگ،صدا،پنجره،گل نم بزنیم
آسمان را بنشانیم میا دو هجای هستی
ریه ها را از ابدیت پرو خالی بکنیم...
ما چو ناییم ونوا در ما ز توست
مازدریاییم و دریا می رویم ما زبالا ییم وبالا می رویم
باز به من معنی بودن بده فر صت از عشق سرودن بده
این که نباشی به خدا فاجعه ست یخ زدن پنجره ها فاجعه ست
پنجره را بســـته ام از دوریـــــت یوسف من خسته ام از دوریت
بی خبر از دغدغه واضطراب بند دل نازکم امشب بخواب
جاده طولانی وپرپیچ وخم باز رساند دو نفر را به هم
میرسی وشب همه شب روشن است هر چه خوشی هست همه با من است
یار شو ای مونس غمخوارگان
چاره کن ای چاره بیچارگان
قافله شد واپسی ما ببین
ای کس ما بی کسی ما ببین
ما رندیم و خراباتی ودیوانه ومستیم پوشیده چه گوییــم همــینیم که هــستـیم
زان باده که از روز ازل قسمت ما شد پیداست که تا شام ابد سر خوش ومستیم
خوشا دردی که درمانش تو باشی خوشا راهــی که پایانـــش تو باشـــی
خوشا چشمی که رخسار تو بیند خوشا ملکی که سلطانش تو باشی
آدمی صورت اگر دفع کند شهوت نفس آدمی خوی شود ورنه همان جانور است
افسوس که آنچه برده ام باختنی است بشناخته ها تمام نشناختنی اســـت
برداشته ام هر آنــچه باید بگـــــذشـــت بگذاشته ام هر آنچه برداشتنی است
میون برگ های زرد و غم پاییز دو تا چشم اومد آتیش زد به وجودم
یاد اون روز توی قلبم خونه کرده نمیره از خاطرم منو دیوونه کرده
دیگه نیست اون دوتا چشم تو سرنوشتم این قصه رو رودرختی توی اون کوچه نوشتم
از تو نوشتم...
قصه من قصه پاییز ودرده دردی که توی دلم تو رو بهونه کرده
دیگه این قصه به آخرش رسیده قصه یه یه عاشقه که به عشقش نرسیده
اونو ندیده...
پس ببین که غرق گناهم...
به پیر خسته جان مستمندی که پشتش از تهی دستی خمیـــده
به آن طفل یـتـیـم دردمنـدی که رویش لبخند محبت را ندیـــده
وقتی غروب از پشت پنجره پاشو تو خونه می ذاره
وقتی هر لحظه نسیم توی باغچه ها می آد
توی گلدونا بذر حسرت می کاره
وقتی شبنم رو غبار جاده ها ست
وقتی هر خاطره ای تو رو یادم میاره
وقتی توی آینه خودمو گم می کنم
می دونم که لحظه هام رنگ آبی نداره
تازه احساس می کنم که چشام بارونیه
پشت این پنجره ها داره بارون می باره
بیا تا آخر همه ظلم ها وکینه هامون نقطه بذاریم.
بیا آخر خیانت هامون تهمت هامون ودروغ هامون نقطه بذاریم.
حتی آخر حسادت هامون سوءظن هامون وبی توجهی هامون به اون نقطه بذاریم.
بیا آخر همه گستاخی ها وگناه هامون نقطه بذاریم و از سر خط شروع کنیم...دوباره.
اما این بار نه مثل همیشه
این بار با بندگی اون شروع کنیم.
یه قاب عکس خالی
پشت غبار اندوه
تبسمی خیالی
