عشق سال های سبز

غروب كه برگشتيم خواهر دوستم عاشق دوست ديگرم بود و خواهر من عاشق هيچ

كدام نبود و دوستم عاشق خواهرم بود و دوست ديگرم عاشق خواهر ديگرم بود و

خواهر او كه پهلوي من نشسته بود ديگر سوگند ياد كرده بود كه عاشق نشود اما

مي نماياند كه دلش مي خواهد دوست ديگرم عاشقش شود او كه پهلوي من نشسته

بود و اكنون در برگشتن باز پهلوي من نشسته بود خاموش بود همچنان خاموش بود

وتنها كسي بود كه نگفته بود و ندانسته بودند عاشق كيست و من اكنون عاشق

او شده بودم و هيچ يك از ما بيش از سيزده سال نداشت...

 

ابراهيم گلستان
"عشق سال هاي سبز"

خوب اینم تقدیمی به یکی هست دیگه...

تو به شفافی شبنم روی برگا

من مثه یه برگ زردی که می افته از درختا

تو مثه طراوت گلای نرگس

روی قلبم من نوشتم بی تو هرگز

تو مثه ستاره ای که توی شب های سیاهم

    می درخشی و میشی جون پناهم

تو مثه طراوت گلای پونه

  چرا رفتی از برم ای دیوونه

تو مثه یه تیکه ابری توی آسمون آبی

       پاک و ساده مثه رویا مثه خوابی

بگو یک بار آره یک بار بر می گردی

 یا هنوزم بی تفاوت یخ وسردی

 

 

 

سوختن

اگر عاشقانه مردن را بلد نیستیم لااقل عاشقانه زندگی کنیم ....سوختن حرف کمی نیست انانکه ساختند سوختند .

تفدیم به یه کفشدوزک خوشگل

هر عنوانی تو دلت می خواد بذار

در سکوت دلنشين نيمه شب
مي گذشتيم از ميان کوچه ها
رازگويان، هر دو غمگين، هر دو شاد
هر دو بوديم از همه عالم جدا.
تکيه بر بازوي من مي داد گرم
                                      شعله ور از سوز خواهش ها تنش
                                      لرزشي بر جانم مي ريخت نرم
                                      ناز آن بازو به بازو رفتنش!
در نگاهش با همه پرهيز و شرم
برق مي زد آرزويي دلنشين
در دل من، با همه افسردگي
موج مي زد اشتياقي آتشين.
زير نور ماه دور از چشم غير
                                        چشم ها بر يکديگر مي دوختيم
                                        هر نفس صد راز مي گفتيم و باز
                                        در تب نا گفته ها مي سوختيم.
نسترن ها از سر ديوار ها
سر کشيدند از صداي پا ما
ماه مي پائيدمان از روي بام
عشق مي جوشيد در رگ هاي ما
سايه هامان مهربان تر بي دريغ
                                       يکديگر را در بر داشتند
                                      تا ميان کوچه اي با صد ملال
                                      دست از آغوش هم برداشتند!
باز هنگام جدائي در رسيد.
سينه ها لرزان شد و دل ها شکست
خنده ها در لرزش لب ها گريخت
اشک ها بر روي رويا ها نشست!
چشم جان من به ناکامي گريست
                                         برق اشکي در نگاه او دويد
                                         نسترن ها سر به زير انداختند!
                                         ماه را ابري به کام خود کشيد.
تشنه تنها خسته جان آشفته حال
در دل شب مي سپردم ره خويش
تا بگريم در غمش ديوانه وار
خلوتي مي خواستم دلخواه خويش! 
   
                                                             فریدون مشیری

دلتنگی

دلم گرفته از این روزگار دلتنگی                         گرفته اند دلم را به کـار دلتنگی
دلم دوباره در انبوه خستگی ها ماند               گــــرفت آینــــــه ام را غـبار دلتنگی
شکست پشت من از داغ بی تو بودنها          به روی شـــــانه دل مانـــد بار دلتنگی
درون هاله ای از اشک مانده سرگردان        نگاه خســـــــته مـــن در مدار دلتنگی
از آن زمان که تو از پیش ما سفر کردی         نشسته ایم من و دل کـــــنار دلتنگی
دگر پرنده احساس مــن نمی خواند                 مگر سرود غم از شاخسار دلتنگی
بیا که ثانیه ها بی تو کند می گذرد                بیا که بگذرد این روزگـــــار دلتنگی

رز سرخ

گفتگوي ماه و نابينا(تو و من) : نابينا گفت
: دوستت دارم . ماه گفت : تو که مرا نميبيني
چگونه مرا دوست داري ؟ نابينا گفت اگر
ميديدم عاشق زيباييت ميشدم اما اکنون
عاشق خودت هستم

دستانت را در دستانم بگذار تا برايت نويد
شادي بخش پر ستو ها را به ار مغان بياورم
  دستانت را در دستانم بگذارتا بتوانم
اميد ها در دلت زنده کنم دستانت را در
دستانم بگذار تا شايد بتوانم گوشه اي از
تنهايي هايت را پر کنم دستانت را در
دستانم بگذار تا حداقل بتوانم همراهت
باشم دستانت را در دستانم بگذار تا
دوباره احساس زيبايي ها را در وجودت زنده
کنم دستانت را در دستانم بگذار تا
بتوانم ارامش را در تو زنده کنم

 

زمستان

مسيحاي جوانمرد من اي ترساي پير پيرهن چركين
هوا بس نا جوانمردانه سرد است...آي...ا
دمت گرم وسرت خوش باد
سلامم را تو پاسخ گوي
منم ميهمان هر شبت لولي وش مغموم
منم من سنگ تيپا خورده رنجور
منم دشنام پست آفرينش نغمه نا جور
نه از رومم نه از زنگم همان بيرنگ بيرنگم
بيا بگشاي در بگشاي دلتنگم

حريفا!ميزبانا!ميهمان سال وماهت پشت در چون موج مي لرزد
تگرگي نيست مرگي نيست
صدايي گر شنيدي صحبت سرما ودندان است
من امشب آمدستم وام بگذارم
حسابت را كنار جام بگذارم
چه مي گويي كه بيگه شد؟سحر شد بامداد آمد؟
فريبت مي دهد بر آسمان اين سرخي بعد از سحر گه نيست
حريفا!گوش سرما برده است اين يادگار سيلي سرد زمستان است
و قنديل سپهر تنگ‌‌ْ ميدان زنده يا مرده
به تابوت ظلمت نُه توي مرگ اندود پنهان است
حريفا رو چراغ باده را بفروز شب با روز يكسان است
سلامت را نمي خواهند پاسخ گفت
هوا دلگير درها بسته سرها در گريبان دستها پنهان
نفسها ابر دلها خسته و غمگين
درختان اسكلتهاي بلور آجين
زمين دلمرده سقف آسمان كوتاه
غبار آلوده مهر وماه
زمستان است 
                           

            از مجموعه زمستان

                                                          مهدی اخوان ثالث(م.اميد)

بيا دوباره خود را به خداوند معرفي كنيم

چرا هيچ اتفاقي نمي افتد؟چرا هميشه فراموش مي كنم يك قطره از اشك هايم را برايت نگهدارم؟ چرا كسي شعر هاي شكسته ام را از روي پياده رو بر نمي دارد؟چرا كسي باور نمي كند خورشيد صبحگاهان در اتاق من به دنيا مي آيد وشامگاهان در ايوان من مي ميرد؟ تا كي گيسوان بلندت را دانه دانه بشمارم وحرف هايم را واژه واژه روي پست شيرينت بنويسم؟تا كي پنجره را باز بگذارم تا ابر ها يكي يكي بيرون بروند؟ تا كي براي ديدن تو زنده بمانم؟

              

چقدر هوا خوب است!چقدر لاله ها زيبا شده اند!باران هاي نقره اي بو تو را مي دهند.روز به رنگ نفس هاي توست وشب چون چشم هاي تو سياه است

 

لب هايت را به سلام باز كن مهربان.تا زمين هزار سال جوان شود.عشق را به درختان ياد بده و براي گنجشك هايي كه در برف مانده اند كمي شعر بپاش!

                                    

چرا هيچ اتفاقي نمي افتد؟چرا كسي آوازهاي زخمي مرا نمي بيند؟چرا كاسه ها همچنان خالي مانده اند؟چرا هيچ كس گل سرخي رو ميزم نمي گذارد؟

من وتو شبيه هم هستيم.شبيه كسي كه عاشقانه دنبال بهشت مي گردد.شبيه شاعري كه دوستمان ميداشت.من و تو تشنه ايم.بيا دوباره خود را به خداوند معرفي كنيم

هراس

باز بــرگ وبــر دارم                ســبـزم وثمر دارم
از بـــهار لبـــريـــزم              ميـــوه هاي تــر دارم
شاخه شاخه ام نوبر                  تاج گل به سر دارم
كوچه بــاغ زيــبايي                پــر ز رهــگذر دارم
وه چــه خــاطراتي از                باغ نــيلــوفر دارم
در دلم ولي چنديست                 غصه اي دگر دارم
هم هراس خشكيدن                       هم تب تبر دارم
از هجــوم توفـــان ها              از خــزان خبر دارم

کسی که طعم واقعی تنها بودن را نچشیده باشد از عشق هیچ نمی داند

نیاز من

خداوندا!من در كلبه حقيرانه خود چيزي دارم كه تو در عرش كبريايي خود نداري.من چون تويي دارم و تو چون خود نداري