منه بی مهربون

منه بی مهربون

بازم طبق معمول چشم به راهم.

معلوم نیست کجاست.ازش خیلی وقته که بی خبرم.

نگاهم همیشه به ساعته.نکنه بیاد و بره؟واااای فکر کردنشم واسم سخته.

عادت کرده بودم به نبودنش.دیر دیر می دیدمش.زیادم حرف نمی زد البته.اما همینش دلمو گرم می کرد.

میشه اسمش رو گذاشت تنها دلخوشی.

اما الآن نگرانم.دلشوره داره من رو می کشه.کاش می شد تحمل کرد.ولی آخه آدم کلافه میشه.

فعلآ که بازم چشم به راهم.که بیاد و باز به بی خیالیاش لبخند بزنم و بهش بگم:هنوزم دوستت دارم.

زنده به گور

نالان و مضطرب

                      گريان و ملتهب

خيره بمان به دور

                    فرياد بکش ز گور

من با تو ام تو اي

                  جانت رها شده

دلداده ي به صور

                 چون من فنا شده

                                                                               پسر خاک

دل پاییزی

تو غروب سرد پاییز

                        میون سرمای دلمرده ی پاییز

روی برگای زرد پاییز

                           خش خش برگای پاییز

رفتن تو چه قشنگه

                        توی این شبای پاییز

می نشینم کنج دیوار

                            مثل برگای خشک پاییز

برگای زرد و سرخ و

                           خرده و ریز ریز پاییز

حس من مثل یه ماهه

                            که گدای یک ستارست

میون این چرخ مشکی

                             حسرت خور نور اون ستارست

 سایه روشن نگاهم

                          از نگاه دل مهتاب

نور امید شبانم

                        اون نگاه رز تنهام

                                                                       پسر خاک

تقدیم به تو(For My Ladybug)

وبه من تقدیم به همون کسیه که هیچ وقت فراموشش نکرده همیشه تو پستهام یه نظر داشتم و مطمئن هم بودم که یه نظر خواهم داشت اونم نظر یه مهربون که خودش می دونه کیه.

همین جوری احساساتم فوران کرده بود خوستم خالی بشم

 

 

بدون شرح...