یه کپسول پست با دو تا هدیه ی نا قابل

دیوونه کیه؟

               عاقل کیه؟

                             جونور کامل کیه؟

واسطه نیار،به عزتت خمارم

حوصله ی هیچ کسی رو ندارم!

کفر نمی گم

سؤال دارم

یک تریلی محال دارم

                                تازه داره حالیم میشه چی کاره ام

                                می چرخم و می چرخونم،سیاره ام

                                                        تازه دیدم حرف حسابت منم

                                                        طلای نابت منم

                                                                                  تازه دیدم که دل دارم

                                                                                  بستمش

                                                                                  راه دیدم نرفته بود

                                                                                  رفتمش

                                                                                 جوونه ی نشکفته رو

                                                                                 رستمش

                                                                                 ویروس که، بود حالیش نبود

                                                                                 هستمش

جواب زنده بودنم مرگ نبود

جون شما بود؟

مردن من مردن یک برگ نبود

تو رو به خدا بود؟

اون همه افسانه و افسون ولش؟

این دل پر خون ولش؟

دلهره ی گم کردن گُدار و مارون ولش؟

تماشای پرنده ها بالای کارون ولش؟؟

 

دیوونه کیه؟

               عاقل کیه؟

                             جونور کامل کیه؟

 

گفتی بیا زندگی خیلی زیباست

دویدم

چشم فرستادی برام تا ببینم

که دیدم

                   پرسیدم:این آتش بازی تو آسمون

                   معناش چیه؟

                   کنار این جوب روون

                   نعناش چیه؟

این همه راز

این همه رمز

این همه سر و اسرار

معماست؟

                             آوردی حیرونم کنی که چی بشه؟نه والله...

                            مات و پریشونم کنی که چی بشه؟نه بالله...

                            من حیرونت نبودم؟

تازه داشتم می فهمیدم که فهم من چقدر کمه

اتم تو دنیای خودش حریف صد تا رستمه

                               گفتی:ببند چشماتو. وقت رفتنه

                               انجیر می خواد دنیا بیاد آهن و فسفرش کمه

چشمای من آهن زنجیر شدن

حلقه ای از حلقه ی زنجیر شدن

                                                 عمو زنجیر باف

                                                 زینجیرتو بنازم

                                                چشم منو،انجیرتو بنازم

دیوونه کیه؟

               عاقل کیه؟

                             جونور کامل کیه؟

 

                                                                                                    سلام-خداحافظ ــــ حسین پناهی

 

---

من عفریته مرا افسون کرد

مرا از هستی خود بیرون کرد

راز خوشبختی آن سلسله خاموشی بود

خود فراموشی بود

چرخ و چرخیدن خود با هستی

حزر از دیدن خود در هستی

حلقه افتاد،پس از طرح سؤال

ابدی شد قصه ی هجر و وصال

آدمی مانده و پایان و محال...

---

و در پایان یه شعر خوشگل دیگه، بازم از مرحوم حسین پناهی،اما تقدیم به عشق بی عاشق من:

 

خدا تو جوونه ی انجیره

خدا تو چشم پروانه است

وقتی از روزنه ی پیله

اولین نگاهش رو به جهان می ندازه

خدا بزرگ تر از توصیف انبیاست

بام ذهن آدمی حیاط خانه ی خداست

خدا به من نزدیکه

همون قدر که تو از من دوری...

---

ارزش بعضی ها بالا تر از ایناست که تو پستی به این عظمت واسشون فقط یه شعر باشه.

این یکی شعر دیگه از پناهی نیست اما...

اما بازم تقدیم به...جونه خودمه:

 

یه وقتی که من نبودم بی خبر از اینجا نری

بدون یک خداحافظی پر نزنی تنها نری

                                                              یه موقعی فکر نکنی دلم واست تنگ نمیشه

                                                              فکر نکنی اگه بری زندگی کمرنگ نمیشه

اگه بری شبا چشام یه لحظه هم خواب ندارند

آسمونای آرزو یه قطره مهتاب ندارند

                                                 راستی!

                                                دلت میاد بری؟

                                                بدون من بری سفر

                                                بعدش فراموشم کنی برات بشم یه رهگذر

اصلاْ بگو که دوست داری اینجور دوستت داشته باشم؟

اسم تو رو مثل گلا تو گلدونا کاشته باشم؟

هنوز فکری واسه عنوان نکردم

حالم به هم می خوره از دری وری نوشتن،از اینکه بگم:هوای دلم باروینه،آخ چه جالب داره بارون
 میاد،ستاره ها تو آسمون امشب بد جور محزون هستن و خسته سوسو می زنن،تصویر شکسته ی ماه افتاده
 تو مرداب وسط بیشه.
همش حرف مفته،نه چشام بارونی ان نه الآن ستاره ای تو آسمونه،ماه هم با بیشترین تشعشع نورش رو می
 تابونه و ککش هم نگزیده،اصلآ واسش اهمیت نداره که کدوم گرگی کجای این جنگل درندشت عاشق اون
 شده و الآن حتی خیلی وقته که صدای زوزه هاش هم نمیاد.                  

                                                                                     پسر خاک

---

شب در چشمان من است

به سیاهی چشمانم نگاه کن

                         روز در چشمان من است

                        به سفیدی چشمانم نگاه کن

روز و شب در چشمان من است

به چشمهای من نگاه کن

                        پلک اگر فرو بندم

              جهانی در ظلمات فرو خواهد رفت

                                                                                حسین پناهی

چه سال هایی که به پوچی گذشت اگر...

آره برو ولی بدون

اینجا یکی می مرد برات

باور نکردی عشقش رو

اگر قسم می خورد برات

برای اون یه دنیا بود یکی تو

حالا برو با رفتنت نه دنیا باشه نه تو

من،کاری ندارم با اشک های تو

من،نمی میرم دیگه برای تو

من،نمی ریزم اشکی به پای تو

من،خسته شدم دیگه به جون تو

من،جون سپردم توی زندون تو

من،می خوام برم دیگه بدون تو

***

من بدون تو شب ها با غم ها مهمونم

تو نباشی پیشم بی تو من دیوونم

خدا حافظ ای یار مهربونم

آیه های سبز

آن گاه كه دوست داري به آرزويت برسي
به درگاه "او "دعاكن تا اجابت نمايد.(غافر/60) 

 

آن گاه كه تنها شدي ودر جست وجوي يك تكيه گاه مطمئن هستي
بر "او" توكل نما.(نمل/79)

 

آن گاه كه نوميدي بر جانت پنجه افكنده و رها نمي شوي
به "او "اميدوار باش.(زمر/53)

 

آن گاه كه دوست داري كسي همواره به يادت باشد
به ياد"او" باش كه او همواره به ياد تو ست.(بقره/152)

 

 آن گاه كه روحت تشنه نيايش و راز و نياز است
آهسته "او"را بخوان.(اعراف/55)

 

 آن گاه كه سرمست زندگاني دنيا ومغرور به آن شدي
به ياد قيامت باش.(فاطر/5)

 

 آن گاه كه دوست داري با "او "هم سخن شوي
نماز را به يادش بخوان.(طه/14)

 
آن گاه كه شيطان همواره در پي وسوسه توست
به "او "پناه ببر.(مومنون/97)  

چه اشتباه قشنگي

 کسي که فکر رسيدن به آسمان باشد

بعيد مي‌رسد از درد در امان باشد

 

در اين زمانه که دل کندن از زمين سخت است

کجا مجال رسيدن به آسمان باشد

 

چه اشتباه قشنگي که ماهي کوچک

دچار آبي درياي بي‌کران باشد

 

چه اشتباه قشنگي که آرزو بکند

ميان آبي لبريز کهکشان باشد

 

و غافل از دل درياي بي‌کران خودش

در آرزوي رسيدن به اين و آن باشد

 

چه لذتي که در آغوش آب جان بدهد

براي ماهي کوچک که نيمه جان باشد

 

و من هنوز همان ماهي خيالاتي

که خسته از گذر لحظه و زمان باشد

 

تو سنگ اين دل مائي و سنگ هم نمي‌داند

چه طور با دل يک شيشه مهربان باشد

 

مریم سقلاطونی

خصوصی

می بخشید

یه نیمچه آپ:

 

یه تشکر به یکی بدهکار بودم

فی الواقع اومدم که معروض به عرض برسونم که آهای اونی که من یه تشکر بهت بدهکارم عنایت کنین بپذیرین این تشکر را

بقیه هم نمی خواد این پست رو بخونن،چون بهشون هیچ ربطو ارتباطی نداره(می دونم که حالا همه خوندین-اصولاً علاقه ی ویژه ای دارن آدما به چیزایی که بالاش نوشته خصوصی)،اما...

یه اما هم داره دیگه...

یه موقعی پیش میاد یه سری از دوستان به خاطر وجود یک صیغه ای تو وجودشون به نام صیغه ی چی؟؟(در گوشتون بگم فوضولی)این پست رو خوندن.خوب اشکالی نداره

اما (حالا این همون امائه هستش)اما علی ایّ حال واسه اینکه تنبیه شوند و بفهمن که وقتی بالای پست می نویسن خصوصی یعنی خصوصی باید بگردند و پرتقال فروش را بیابند،بازم >>>>

حالا خوردین؟؟حالا بکشین...نه دیگه...بیابید پرتقال فروش را که بد جور عصبانی ام

یافتن این موجود از هر فحشی بدتره

.

خوب باشه....آخی...دارین گه یه می کنین؟؟بمیرم(خدا نکنه )

باشه بابا نخواستم...نمی خواد پیداش کنین..حالا ناراحن نباشین

وایسین آهنگ وبلاگم بالا بیاد گوش کنین کلی قشنگه-هر کی می خواد گوش کنه بلند شه وایسه

آرزویی برای باران

گرد و غباری که دلم گرفته
حوصله ی زیر و زبر نداره
ساقه ی خشکیده ی بید صد رنگ
خم شده و نای تبر نداره
میاد با این که آخرای قصه ست
از رو دوشت این بار رو برمی داره
قافیه هام یکی یکی تموم شد
اما ترانه هام ادامه داره

یعنی یکی پیدا نمیشه از اون
برای این خسته خبر بیاره
اگه بیاد بهش بگین بجنبه
غصه داره دخل من رو میاره

 

و این باران بود که همچنان می بارید و رنگ غمش را با خود می شست و می برد.

بارش ات پایدار باد،باران!

 

---

 

لحظه ای آسمان تو بنگر

ناله ی ارغوانی ام

با غم عشق او عیان شد

روزگار جوانی ام

 

طعم گس نارنجی

...دوست داشتم تو رو می بردم می گذاشتم بالاترین نقطه ی ذهنم،و این قدر ازت می نوشتم با این

 قلمم،این قدر ستایشت می کردم تا همچون مادر ترسا واسه همه دنیا مقدس بشی.این قدر می نوشتم،این

 قدر می نوشتم،این قدرمی نوشتم، تا همه کاغذ های دنیا تموم بشن و من تو رو کم بیارم و رد اشک هام این

 بار روی کهنه کاغذ های زنده به گور هدایت بمونه،تا همه بفهمن که من چطور عاشق بودم و چطور

 عاشقی کردم و تو نفهمیدی که نمی فهمی و من مثل زنده ای باشم که منتظر مرگه تا شاید توی گور از

 فکر و خیالت راحت شم.

پسر خاک

یک عمر در پاییز

    بعد رفتنت نوشته هایم حتی شعر هایم رنگ سیاه پوچی به خود می گیرند،نوای زوزه ی باد های نیستی به خود می گیرند...نمی نویسم،آن وقت رنگ مردن را بهتر به خود می گیرم،چه عاشقانه ای می شود،عشقی که با خودکشی معشوق آغاز می شود و با خودکشی عاشق پایان می گیرد.

 تو برو

ستاره ی شب های تاریک دلم را با خود ببر

من می مانم

بی تو

همچون ماهی بی ستاره

یکی یکدونه ی من!تو که دلم را شکاندی،عاشقم بودی؟

هه...چه خیالی،همه واهی.

                                                                            

                                                                پسر خاک