مبتلا

نه همزبانی نه همنوایی

تا بگویم من ز عشقت حکایتی

نه مهربانی نه چاره سازی

تا کنم از سوز پنهان شکایتی

 

نوای منی بی نوای تو ام

بلای منی مبتلای تو ام

سرود منی،چنگ و عود منی

وجود منی تار و پود منی

 

منم غباری به کوی تو

منم که مستم به بوی تو

 

من که در دام هلاک افتاده ام

من که چون اشکی به خاک افتاده ام

عاشقی دیوانه ای افسرده جانم

بیدلی بی حاصلی بی آشیانم

من کی ام؟

درد آشنایی بی نصیبی بی نوایی

 

منم غباری به کوی تو

منم که مستم به بوی تو

                                                                                                       رهی معیری

      بی عنوان...بی پایان

 

 

   چه سکوتی در پس شتاب اين سال هاي رو به مرگ نهفته

 

شاد و خوشحال می آییم،می مانیم و با کوله باری از اندوه رخت بر می بندیم و می رویم

 

گویی سال هاست که سرنوشتمان به خط ِ،بد خط نوادگان، شوم منظر شيطان، بر لوح سیاه تیره بختی نوشته شده

  

هدف،چيزي كه كليشه شد،

 

من و تو زندانيان محكوم به حبس ابد در سياه چاله هاي خوشبختي زمان

 

مزدوران از وفا سگ صفت و پست و اسير پول و مقام،

 

صبح بی آنکه بدانیم برای چه زنده ایم از خواب بر می خیزیم

 

 در این جهنم ...

                                                                                        / پسر خاک /

 

---

   نیمه شب بود و همه جا تاریک،من یه جا تو یه کوچه افتاده بودم،گیج و منگ،کلافه و وحشت زده،هوا بوی

خون میداد،داشتم بالا می آوردم،انگار کوچه با یه سکوتی خوابیده بود وفقط با وزش آروم باد هوای تمیز رو

می مکید و هوای آغشته به خون رو پس میداد.صدای جغدی هر چند لحظه یک بار روی تن سکوت خدشه

می انداخت و باز کوچه در سکوت مرگ آوری غوطه ور میشد.

 

بازم خودم/بخشی از داستان:هیچ کس، سمبل سیاه و سفید

---

                       

                                           در کــنـج دلــم عــشــق کـسـی خـانـه نـدارد

کـس جـای در ایـن خـانـه ی ویـرانـه نـدارد

دل را بـه کـف هــر کـه دهــم بـاز پـس آرد

کــس تــاب نــگــهــداری دیــوانـــه نـــدارد

در بزم جهان جز دل حسرت کش ما نیـست

آن شـمـع کـه مـی سـوزد و پـروانـه نــدارد

در انــجــمــن عــقـل فـروشـان نـنـهـم پــای

دیـوانـه ســر صــحــبــت فـــرزانــه نـــدارد

---

      خدای من:

من خاکم و من دردم

من اشکم و من سردم

تو مهری وتو نوری

تو عشقی و تو جانی

 

تصویر ماندگار

           تو مثل شهر کوچیک من
          هنوز برام خاطره سازی
                  هنوزم قبله ی معصوم نمازی

           تو مثل یاد بازی من
           تو کوچه های پیر و خاکی
                  هنوزم برای من عزیز و پاکی

 

 

مهتاب آبی(بوم نقاشی)

يه عده موندگارند

يه عده هيچ ندارند

يه عده مثل ماهي تو درياي طلايي

وقت غروب خورشيد

همرنگ قلب مهشيد

نقره اي و درخشان

تو رنگ شب يه شب تاب                    

ستاره هاي تک تک

سرخ و سفيد رنگارنگ

با سو سو هاي خوش رنگ

تو دل شب يه هفت رنگ

يه دل پر از ستاره

رنگين كمون و هاله

دلي كه از سنگ شده

مثل يه هفت سنگ شده

تك و تنها يه گوشه

ستاره ام مي جوشه

ستاره مثل ماهي

مي لوله مي لوله

ستاره بي رنگ شده

رنگ تن من شده                   

                                                   كي گفته بود ستارگي به رنگه

رنگ تن من پس چرا بي رنگه؟

ستارگي به نور نيست

به آب و رنگ،خوش رنگي برون نيست

ستارگي كه زور نيست

نيستي بابا به درك

اون دل تو مجبور نيست

بيا ببين چجوره حال و روزم

مثل يه جيرجيرك توي شبا

با ريتم سوسوي ستاره ام

دوست دارم دوست دارم مي خونم

 

يادت شده ذكر من

تصوير تو ملكه ي ذهن من

يه وقتايي توي فكر

كافر مي شم عشق من

مي گم به خود

خداي من تو هستي

اون كه برم سجده براش تو هستي

قداست اون رو قسم

الهه اين دل من تو هستي

آرزو شد تو دل من پرستشت

... ... ... ... ... ...

ستاره ام ستاره ام و بي رنگ

مهتاب شب شده برام آبي رنگ

ستاره ي دنباله دار رد مي شه

آرزوم اما تو دلم سرد ميشه

رفتن تو حقيقته مي دونم

يه مدتي تو فكرتم ديوونم

رفتني ام رفتني ام مي دوني

شايد يه روز تنها بي من بموني

اين دو سه روز مونده برام غنيمت

بيا بمون لحظه اي تو آبي رنگ

 

                                                             /پسر خاک/

هاله ی نارنجی

مياي يه روز پيش من وستاره ها

مثل يه نور براي من و سايه ها

 

.  .  .

 

منم كه از خدامه

هاله مي شم...

هاله ميشم گرد تنت

مي گردم دور قامتت.

 

                                                                                  پسر خاک

 

---

 

یه تیکه از یه شعر بلندمم واستون می گذارم حالشو ببرین فقط:

به جان عمه هاتونم اگه چیزی از وب برمی دارین،ذكر منبع كنين،ايران ديگه يه جورايي رفت جزو سازمان تجارت جهاني.

كپي رايتي گفتن بابااااااااااااا

 

---

بيا ببين چجوره حال و روزم

مثل يه جيرجيرك توی شبا

با ريتم سوسوي ستاره ام

دوست دارم دوست دارم مي خونم

 

                                                                                               پسر خاك

---

پ.ن:پست از ازلی ترین نقطه ی آغاز تا ابدی ترین نقطه ی پایان تقدیم می شود به.....(حالا نکته همین جاست که عبدالرحمان خان خاکی از نوادگان عبدالرحمان جامی بزرگ فرمود:بمااااااااااااااااااااااند در خماری آنکه نتواند فهمیدستی)

 

خود عبدالرحمن جامی هم تو جدید ترین پست وبلاگش نوشته:

 

در گور بلرزیدیم

جام می به دست بگرفتیم و برقصیدیم

از حافظم بپرسیدیم

لیکن

وا حسرتا كه

بنفهمیدیم کیست

بگذار همي باده نوشيم

بگذار ديگه...

 

شک نکنید،شعر مال خود جامي هست،اما چون تو قرن ۱۴ شمسي گفته يه مقدار معيار هاي شعر نو رو توش به کاربرده.

---

خوب دیگه شوخی بسه.
جدی جدی.

یه بیت شعر دیگه هم واسه زمزمه:

من آن همیشه عاشقم كه نقش عشق مي زنم

به هر كرشمه ي قلم اگر چه ساكت و خموش

 

شبی آید،که تو دیگر نمی آیی

 

دلم تنهاست....

غباری از چهره ام پیداست

دلم، همچون پرستویی که از آشیان دور باشد

عزادار غم سنگین تنهائیست

صدای باد در جنگل

و رقص شاخه ها در باد

شبی آغاز می گردد ، که تنهائیست

و تو ، دیگر نمی آیی...

 

مرسی بابت این شعر قشنگ.