كاش يكي پيدا مي شد!

        تو اين چند روزه باز دارم ديوونه مي شم،باز آتشفشان درونم فوران كرده و داره وجودم رو نابود مي كنه،كاش يكي پيدا ميشد حرفم رو مي فهميد و اين آتيش رو خاموش مي كرد،كاش يكي مي فهميد كه دارم ذره ذره خاكستر مي شم،باد داره ذره ذره خاكستر هام رو با خودش مي بره به يه ناكجا آبادي كه خودم هم نمي دونم كدوم  جهنم دره ايه،كاش يكي پيدا مي شد خاكستر هام رو جمع كنه،كاش يكي پيدا مي شد با من خاكستر بشه،با من آب بشه.

با هم طعم اين رياضت رو بچشيم،كاش يكي پيدا مي شد...يكي پيدا مي شد...

تو چرا گم شدي عشق ماناي من؟تو چرا مي خواي خودت رو گم كني؟كجا رو ديگه دنبالت بگردم؟من كه همه جا رو گشتم،من كه واسه پيدا كردنت حتي حاضر شدم آب بشم،خاكستر بشم،خودم رو به باد بسپارم.       

 

---

 

الله مدد الله مدد اي يار من

دلبر من شاه من عيار مـن

شب چراغ و رهنماي جان من

جان جانم جان من جانان من

اين تن محبوس من در غربت است

دست و پاي مي زند در ظلمت است

من ز غمگيني تو لب بسته ام

لب ها را در دلم بشکسته ام

اشکبوس مقدم راه تو ام

بي قرارم بي قرار آن تو ام

جمله هستي در اين افلاک پير

در سمائند همچو من در ذات پير

من به تو مجنون و تو ليلي به من

عشق من ليلي من ليلي من!

عشق  را شرحي نبود و نيست شرح

عشق را لايق شدن بي شرح شرح

هر که مستقر شود در ذات عشق

عشق گردد

گردد پير عشق

                                             

يادگاري از شب!

 

          چارلي چاپلين به دخترش:

تا وقتي قلب عريان كسي را نديدي بدن عريانت را نشانش نده !

هيچ گاه چشمانت را براي کسي که معني نگاهت را نمي فهمد گريان مکن!

قلبت را خالي نگه دار،اگر هم يه روزي خواستي كسي را در قلبت جاي دهي سعي كن كه فقط يك نفر باشد

به او بگو كه تو را بيش تر از خودم وكمتر از خدا دوست دارم!

زيرا كه به خدا اعتقاد دارم وبه تو نياز دارم!

 

---

بسمه؟

       تعالي

 

 چند وقته ننوشتم؟

چرا؟

نمي دونم والا

يا تنبل شدم

يا متاثر از دوري بعضي هااااااننوشتم

البته دوري كه نه...

اوم م م م ...چرا دوري!

ولي دوري غير متعارف!!!

اهوم

ديشب تا صبح بيدار بودم كلي كار داشتم،آره ديگه،مشق هاي دانشگام مونده بود داشتم انجام مي دادم،امروز هم كلاس اول كه نرسيدم(در واقع ترجيح دادم كه بخوابم)بالاخره دانشجويي گفتن،شخصيتي گفتن،كلاس بعدي كه مشقاشو نوشته بودم رفتم سر كلاس و كلي منتقد روي كارام نظر دادنو بسيار مشعوف شديم از بذل توجه اصحاب.

بعد از پايان كلاس،يك سر به ديار يار زديم ببينم ميشه يه آلونكي اونجا پيدا كنيم و از آن پس به يار به جاي معشوق بگيم "بچه محل" يا نه؟

نه!اشتباه نكنين منظورم از ديار يار، قلب يار نبود،اونجا كه خيلي وقته كه همسايه شديم(البته جسارت نباشه،يار زوركي دل مارو با خودش برد اونجا و ما هم ناچار پذيرفتيم،عاشقي كه دست آدم نيست،هست؟نيست ديگه خوب.)

كوتاه سخن اينكه در ديار يار به دنبال كومه اي گشتيم،اما به ناگاه باراني سخت درگرفت و زد همه حال و هواي خوش ما را گرفت،(جانم عجب سجعي شد)اما!ما هم كه بيدي نبوديم كه با اين باد ها بلرزيم،به راهمان ادامه داديم،چه خوش گفت شاعر گرانقد:هر كه فيل خواهد جور هندوستان كشد(ضرب المثله همين بود؟درست گفتم؟نمي دونم چند وقته حواس درست و حسابي كه ندارم،يه چند بارم تو مترو در حال و هواي يار بودم و گاهي در جو يك كتاب كه متوجه گذر مترو از ايستگاه مورد نظرم نبودم)

خلاصه ي كلام اينكه رفتيم يه خونه اي ديديم،اما خونه هه همچين چيز به درد بخوري نبود،ولي يه قيافه اي در هم كرديم و گفتيم كنار ميايم چاره اي نيست،بالاخره بايد تلافي كنيم يا نه؟يار دل ما رو به زور ناز و عشوه "بچه محل" دل خودش مي كنه،ما چرا خودمون رو به زور "بچه محلش" نكنيم؟

هيييش،حالا چيزي نگين،فعلاً پرنت(والدين)عزيز خبر ندارن قضيه چيه،بذارين خر ما از بره رو پل،ببينيم مي گذره ازش يا نه،فعلا كه اوضاع بر وفق مراده.

 

                                                                                                    خودم - پايان

خیال وصل

 

حالی‌ خیال‌ وصلت‌ خوش‌ می‌دهد فریبم‌                     تا خود چه‌ نقش‌ بازد این‌ صورت‌ خیالی‌

                                                                                                                     

                                                                                                                         /حافظ/

 یه فال حافظ هم گرفتم این دو بیت مطلعش بود:

 

ببرد از من قرار و طاقت و هوش        بت سنگین دل سیمین بناگوش

اگـر پوسـیـده گـردد اسـتخـوانم        نگردد مـهـرش از جـانـم فرامـوش

 

دستش درد نکنه واسه هر کی با هر دردی شعر گفته.

---

 واسه دیشب. . .تسلیت!

              الآن:   ۲۲ رمضان(دکلمه ی وبلاگم خیلی قشنگه اگه فرصت کردین گوش بدین حجمش کمه یه کم صبر کنین.)

 

با همه ی لحن خوش آوایی ام

                               دربه دره کوچه ی تنهایی ام

ای دو سه تا کوچه ز ما دورتر

                                نغمه ی تو از همه پر شور تر

کاش که این فاصله را کم کنی

                               محنت این غافله را کم کنی

کاش که همسایه ی ما می شدی

                                مایه ی آسایش ما می شدی

هر که به دیدار تو نایل شود

                               یک شبه حلال مسائل شود

دوش مرا حال خوشی درست داد 

                               سینه ی ما را عطشی دست داد

نام تو بردم لبم آتش گرفت

                           شعله با دامان سیاوش گرفت

نام تو آرامه ی جان من است

                              نامه ی تو خط امان من است

ای نگه ات خاستگه آفتاب

                           بر من ظلمت زده یک شب بتاب

پرده برانداز ز چشم ترم

                         تا بتوانم به رخت بنگرم

ای نفست یار و مددکار ما

                          کی؟و کجا؟ وعده دیدار ما

. . .

                                                                       / شعر از آقاسی /

                                                                         / بخشی از دکلمه ی همین وبلاگ با صدای آقاسی /

 

 

غمم غم بی و همراز دلم غم

غمم همصحبت و همراز و همدم

غمت مهله که ما تنها نشینم

مریزا بارک الله مرحبا غم

 

                                                                                                      / باباطاهر/