"یا مَن لا يَصرِفُ السُوءَ الٌا هُو" هر چی تو کردی
وقتی تو با من نیستی
از من چه می ماند؟
از من اگر کوهم اگر خورشید اگر دریا
بی تو به یاد قاب پیراهن چه می ماند؟
بی تو چه فرقی می کند دنیای تنها را
غیر از غبار و آهن و آدم چه می ماند؟
وقتی تو با من نیستی
از من که می پرسد
از شعر و شاعر جز شب و شیون چه می ماند؟
...
میخواهم تو را
جوری پرستش کنم
که خدا خودش را
از اول خلق کند
دلم برای کسی تنگ است
که همچو کودک معصومی
دلش برای دلم می سوخت
و مهربانی را
نثار من می کرد . . .
(( حمید مصدق ))
به نام خداي هميشه اميدواران
به چشم بی نیاز پر امیدان زندگی زیباست!
دیروز و امروز کلی دنبال فال گشتم
ديوان حافظ كه دم دست نيست الآن
راستيتش هم به فالي كه از دست بچه ها مي خرم بيشتر اعتقاد دارم
حالم خيلي بد بود
گفتم به زور تلقين يه فال بهترش كنم كه ديدم نميشه
خوب مهم نيست
لابد قسمت نيست
دلشوره است
نمي شه كاريش كرد يا من زياد سخت گرفتم(چون معمولا با اين جور مورد ها زياد برخورد كردم)يا واقعا...
ولش كن نمي خوام حتي بهش فكر كنم لعنت به اين فكر كه هر چي مي كشيم از دست فرايند منطقي همين فكر لعنتيه.
نه...نه...ولي مي دونم كه چيزي نيست.بي خود سخت گرفتم.مي مونم تا بياد.الآن.فردا.پس فردا.صبرم زياده تو اين مورد.همه جوره هم قسم خوردم كه باشم.پس هستن.مي مونم.مي رم ببينم من رو تا كجا مي بره.واسم چه نقشه اي كشيده اين تقدير!
خواب و غم و بغض و تمناي چشم واسه اشك ريختن
قاطي كه مي كني اينه محصولش
كلافگي!
من كه دستم ازش كوتاهه چي كار مي تونم بكنم؟
اصلا...لعنت به من كه دستم ازش كوتاهه
مني كه اگه دور روز نياد نمي تونم بفهمم كجاست
خواب و غم و بغض و تمناي چشم واسه اشك ريختن
صبر و حرص و لج و لج بازي دل با چشم
چشمي كه خواب داره كمرش رو خم مي كنه و دلي كه نبودنت داره كمرش رو مي شكنه
دلشوره و دلتنگي و مرور خاطرات گذشته
خاطراتي كه تو قلب و جان آدم رسوخ مي كنن و...مگه ميشه آخه ازشون فرار كرد؟
كجا جاشون بذاري تا ديگه نيان دنبالت؟
مزخرف نگو مرد
مگه چي شده كه اين قدر بزرگش مي كني
مگه تا الآن كم با اين موقعيت ها برخورد كردي؟
تو كه ديگه بايد عادي باشه واست
خواب و غم و بغض و تمناي چشم واسه اشك ريختن
صبر و حرص و لج و لج بازي دل با چشم
.
.
.
حالا اگه يكي باشه كه فقط تنهاي تنها يك اميد روي اين زمين خاكي داشته باشه
اونم از دست بده
زندگيش رو چطور زيبا كنه؟
من مي خوام زندگيم زيبا بشه
به نام خداي هميشه اميدواران
پايان.
الهی دلخوشی باشه پنـاهـت
گل های رازقی تن پوش راهت
الهی خـوش خبر باشـه قناری
بخونه تا خروس خون چشم به راهت
ته های دیدنت ای قصه ی نور
من رو با خود ببر به آخر دور
گل هاي پيرهنت ياس و عقاقي
بمونم منتظر تا قصه باقي
من كه حيران ز ملاقات تو ام
چون خيالي ز خيالات تو ام
نقش و انديشه ي من از دم توست
گويي الفاظ و عبارات تو ام
مولانا
وقتی دستام توی دستات میشینه
حرفای تو توی قلبم می گیره
وقتی خیره ام به چشمات
واسه من مثل یه گنجه
بودنت پایان رنجه
می میریم از من اگه روزی عزیز دلت برنجه
تو تو آغوش من و من توی آغوش خدا
بی تو نه ستاره و نه قصه و شعر و صدا
دست تو،تو دستمه انگاری دنیا با منه
آسمون و دريا و لحظه ي رؤيا با منه
مگه ميشه بي تو بود،
مگه ميشه بي تو نوشت
تويي كه همسفر جاده ي سخت سرنوشت
مي مونيم تا آخرش با هم
و از هم مي خونيم
فاصله يه دريا هم باشه ما عاشق مي مونيم.
چشم هاشون افسون مي كنه،سحر مي كنه،روح آدم رو مصلوب مي كنه،خوب و بد فرقي نمي كنه،چشمهاشون معصوميت مجذوب كننده اي داره كه آدم وقتي نگاه مي كنه...
واسه همين جز معشوقه ات نبايد تو چشم هاي هيچ زنی نگاه كني.
اون وقته كه مي توني به كلمه ي عشق يه صفت جاودان اضافه كني و بهش افتخار كني كه يه همچين چيزي داري.
اگه كافر شي،اگه شرك بورزي،ايمانت سست ميشه،آئين و مرامت بد نام ميشه،خودت بد ميشي،ديگه چيزي نميمونه برات كه مايه ي غرورت باشه،مايه ي سرافرازيت باشه، ديگه چيزي نداري كه تو تنهايي هات واسش غصه بخوري ،واسش اشك بريزي،ديگه چيزي نداري كه بهش التماس كني،تمناي داشتنش رو با هزار بد بختي بهش ثابت كني و از اين پستي و كوچكي خودت در برابر اون لذت ببري،لذت ببري كه هستي،لذت ببري كه بلدي دوست داشته باشي،كه معناي دوست داشتن رو مي فهمي،كه جغرافياي عشق و شهوت رو خوب مي شناسي،مرز اين دو رو هيچ وقت با هم جمع نمي كني،لذت ببري از اين كه يكي هست كه هيچ وقت بهت نگفت دوستت داره اما تو فهميدي،از نگاهش،از حرفاش،از ناراحتي هاش،از غم هاش،از نگاه بي رحمش كه مثل دشنه تا ته قلبت فرو مي ره و اون رو تيكه پاره مي كنه و باز تو لَه لَه يه بار دوستت دارم گفتنش تو رو مي زني،اين قدر كه حاضري به هر دري بزني تا اون يه كلمه بگه دوستت دارم و تو حتي ديگه اون رو از ياد ببري و بري تو يه عالم ديگه،عالمي مثل خلسه،اون وقت ديگه به هيچ چيز فكر نمي كني،اين مغز لعنتي ديگه كار نمي كنه،تنها قلبته كه از هميشه محكم تر مي زنه، قلبته كه فكر مي كنه،همون قلبت كه خيلي وقت پيش تيكه پاره شد.
اما چرا قلب من بايد تيكه پاره بشه؟من كه هنوز نگاهش رو نديدم،من كه هنوز پا تو دهن شير نذاشتم،هنوز كه از لب ديوار دلش بالا نرفتم كه قطره قطره اشك هاش رو پاك كنم،هنوز تو ساحل دلش به سجده نيافتادم و بوسه نزدم به خاكش،من چرا؟
مي سوزه،درد داره،داره ناله مي كنه،كاش يكي مي فهميد دردش چيه،يكي مي پرسيد چه مرگشه،تا سفره ي دلش رو باز كنه،ديگه واسش فرقي نمي كنه كي باشه،هر كي يا هر چيزي كه مي خواد باشه،فقط يه سنگ صبور مي خواد كه بريزه بيرون همه ي اين درد هاش رو همه اين غم هاش رو،حاصل سال ها شب نشيني هاش رو،فقط خالي كنه خودش رو،بعد ديگه تموم،ديگه با خيال راحت ميافته يه گوشه اي و جون مي ده،ديگه چيزي نمونده...واسش لحظه شماري مي كنم...واسه تولدش،واسه مرگش،واسه همين!
قلب!قلب!قلب!
پسر خاک / ۴ آبان ۱۳۸۶
دلا امشب سفر دارم چه سودایی به سر دارم
حکایت های پر شرر دارم چه بزمی با تو تا سحر دارم
به پرواز آسمان عشق چه خوش رنگین بال و پر دارم
ز صحرای بی کران عشق سفر های پر خطر دارم
نمی ترسم از فتنه ی طوفان دلی چون دریای خزر دارم
به بی تابی قلب عاشقان پیامی از شمس و قمر دارم
من امشب با خدای خود مناجاتی دگر دارم
نیایش ها به درگاهش از این شور و شرر دارم
ز لطف بی کران او تشکر ها کنم اما
شکایت ها به درگاهش ز سودای بشر دارم